Ο σύμβουλος τέχνης κ. Νίκος Σταθούλης μας μιλάει για τη ζωγράφο Aθανασία Γιαξίδου η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ολλανδία, άλλα σήμερα ζει και “δραστηριοποιείται” στην Αθήνα:
H Αθανασία είναι μια συγκλονιστική καλλιτέχνης, γιατί με τον χρωστήρα της προσπαθεί να αποδώσει έννοιες ακατάληπτες και μυστηριώδεις μέσα ακόμη και στο απόλυτο Φως.
Μια ολόκληρη ζωή έννοιες που στις σκέψεις και στα χέρια πολλών κατάντησαν συμβατικές, στη δουλειά της καλλιτέχνιδος πήραν σάρκα και οστά.
Η ίδια αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση καλλιτέχνη, η δουλειά της οποίας έγκειται σε ένα σύστημα ευρημάτων που με τη λειτουργία τους ισορροπούν αρχιτεκτονικά το οικοδόμημα του φιλοσοφικού της πιστεύω.
Οι ιδέες της είναι οι ανησυχίες όλων μας. Οι απορίες μας. Τα ερωτήματά μας σε σχέση με την καταγωγή του κόσμου… του είναι μας. Ότι μπορεί να συλλάβει η φαντασία στη προσωπική μας τροχιά επάνω στον πλανήτη αποδίδει η δουλειά της Αθανασίας με τρόπο άλλοτε γραφικό, άλλοτε περιγραφικό, χωρίς να υπολογίζει στα αφηρημένα σχήματα στα οποία καλείται ο θεατής να εικάσει για λογαριασμό της.
Θα έλεγα ότι με την κοσμογονική αυτή θεματολογία της η καλλιτέχνης καλείται να δώσει σχεδόν ένα χτύπημα στην αποκλειστικότητα της κληρονομιάς που κρατά η επιστήμη και η θρησκεία.
Το πετυχαίνει; Εν μέρει ναι… γιατί στρέφεται σε πηγές που μας είναι γνώριμες και οι οποίες φέρνουν στο προσκήνιο πρότυπα πολιτογραφημένα από αιώνες τώρα μέσα στο ομαδικό μας υποσυνείδητο. Τα θέματά της είναι αρχετυπικά και προαιώνια. Είναι θραύσματα της μνήμης και του μακρινού παρελθόντος μας. Η δουλειά της είναι δραματικά αυτοβιογραφική. Προκαλεί ερωτήματα. Μοιάζουν να προέρχονται από το χάος κουβαλώντας όμως μια παράξενη εσωτερική τάξη.
Είναι η κραυγή αυτή μιας καλλιτέχνιδος η οποία όμως στην υπόλοιπη ζωή της ξέρει να σιωπά. Τα έργα της κινούνται. Δεν έχουν μια οπτική φορά. Τα χρώματά της δονούνται στη σπάταλη χρήση τους. Η ζωγραφική της επιτρέπει να ξαναζεί τους φόβους της, να τους δίνει ζωή.
Αν η τέχνη είναι εγγύηση για την πνευματική υγεία τότε η διαδρομή είναι επίπονη. Γιατί δραματικά ταυτίζεται με την σχέση μιας άλλης ζωής που παίζεται μέσα σε τούτη… Αυτό είναι το ακατάληπτο ερώτημα που θέτει η καλλιτέχνης σε αυτή την τόσο προσωπική διαδρομή.
Η ανθρώπινη παρουσία δίνει υπόσταση στο χάος του χρόνου, της θεώρησης του κόσμου και της φαντασίας μας.
Κείμενο: Νίκος Σταθούλης – Σύμβουλος Τέχνης
